مسافر — محمد عارف يوسفی

 

مسافر

 

محمد عارف يوسفی

 

به غـربت زنـدگی ایـدل به تــدریج سوختن باشد

مسافر هر کجـا باشد به رنج مشت و یخن باشد

مهاجر مثل آن گل که نـه زیبِ باغ وگلـدانی ست

سیه بخت تـر ز خـار بوده شکارِ صـد شجن باشد

چــو افتـــاده به قیــدِ خـانـه ی جـولاهکِ روزگـــار

به دست و پاش هزاران زنجیـر و بندو رسن باشد

چـو ماهی که بـرون از آب فتـاده می تپــد هر دم

و یا چــون لاله دل پـر خــون زهجــرانِ چمن باشد

و یـــا در مــوسم سرمــا بسانِ جسم عــریـــانی

که جـان سرد و بیــمارش غـــریب از پیرهن باشد

نه عیـددارد نه نوروزی نه جشن داردنه شادمانی

چون او محروم ز هرشادی و هر رسمِ کهـن باشد

مهــاجـر مثـل یک مـالتـه درونش صــد قلـم گشته

اگـر چـه همچون ابریشم لبـا سش درِ بــدن باشد

وطنــدارم چـه دشـوار غــربت و دور از وطن بــودن

بسانِ نعشِ بیجــانی کــه بـی قبـــر و کفـن باشد

کسی فـرزند نــازش رفته ا ز دستش درین غـربت

کسی شوهرکسی دخترکسی گُم کرده زن باشد

کسی از فـــرطِ تـنهــایی دچـار صــد مـرض گشته

کسی سرمست و سرشارِ نشاطِ  انـجمــن باشد

کسی افتــاده در دام قمـــار و چــرس و میـخــانـه

کسی در جـالِ بـــازار و هـوایِ جسـم و تـن باشد

کسی کــرده همــه هستی فـــدایِ رونــقِ اغیــار

کسی مـحتــاج دیــدار سگِ یــک هـمــوطن باشد

چه تعـدادی کـه قــدر والــد و مـــادر نمــی دانـنــد

چو رسم حـرمت و تـوقیـر به صوبِ گُم شدن باشد

زبـــان مـــادر خــــود را چـــو فــرزنــدی نمـیــدانــد

نـمیدانم چسان باخویش وقـومش همسخن باشد

عجب مشکل بــود هجـران و هجرت کاش زین پس

همـگی در دیــار و مـلک و شهــرِ خـویشتــن باشد

نمـــانــــده لــذتــی در زنـــدگــی و سَیــرِ ایـٌــامش

تــو دانی "یوسفی" هرکـوچـومن دور از وطن باشد

گــریختن کی تـوانــد کس ز مــرگ و مــردنش امـا

بنــازم مـن بـه آن مـــرگی کـه در خـاک وطن باشد

 

محمد عارف یوسفی

چهارم فبروری ۲۰۰۹

۰۴-۰۲-۲۰۰۹

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.