عید مسافر — محمد عارف يوسفی

 

 

عید مسافر

 


 

باز عیــد آمد مسافـر نقــل و سیمیان تو کو؟

گـوشت قــــربانی کجا وقنــد بغــلان تو کو؟

وه چه خاموشست فضای خانه ی توهموطن

محفــــل شادی کجـا و خیـل  مهمــان تو کو؟

میروی کارووظیفه این چه عیدست جان من

رخصتی و تعـــطیـــلی عیــد قـربـان تو کو؟

با لبــاس کــار بیرون میروی در روز عیـد

کرتـه و ایـزار نـَـو کـو، عطر ریحان تو کو؟

نی کسی آید به دیــــدارت نه جــایی میروی

عیــــد گشتـک رفتـــن بــالا و پـایـان تو کو؟

هـر کسی بیگـــانه بینی با خــود  با عیـد خود

چهــره هــای آشنــا و شــاد و خنــدان تو کو؟

میزدی بوسه به دست وروی خویش ودوستان

آن همه بغـــل کشی و بــــوسه بــاران تـو کو؟

آه، کجـا شــد دوستــان و جمـله یـاران قــدیــم

چـــار والی و فــلاش و چــال مـیــدان تو کو؟

بــا همــه اینــها مبــارک گــویمت عیــد تــرا

ورنه میگــویی  رواج و رســمِ پرسان تو کو

 

محمد عارف "یوسفی"

بیست و هفتم نوامبر ۲۰۰۹

۲۷-۱۱-۲۰۰۹

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.